هر سال در کلاس اول راهنمایی موقع اموزش قافیه وردیف سعی فراوان می کردم ومثالهای زیادی از قالبهای مختلف شعر می زدم تا تفهیم این نکته ی ادبی اسان گردد.یک سال در یکی از کلاسهای اول با وجود انکه از همین طریق استفاده نمودم اما نتیجه ی خوب ومطلوبی حاصل نشد.  

   در اندیشه ی بکار گیری روش تازه ای بودم که ناگهان هنگام حضور وغیاب دانش اموزان فکری به سرعت برق از ذهنم گذشت درنگ نکردم فورا میز معلم را وسط کلاس گذاشتم و از این دانش اموزان خواستم که در دو طرف ان قرار گیرند: 

  در یک طرف  زهرا و هاجر وسمانه وبروین  ودر طرف دیگر ترانه و رویا و سمیه ونسرین 

   به دانش اموزان گفتم اگر این ردیف دوستانتان را که در مقابل شما ایستاده اند یک بیت مثنوی  

تصورکنید بنا به تعریفی که از قافیه به یاد دارید کدامیک از این اسامی می توانند قافیه باشند؟      اکثر دانش اموزان یک صدا گفتند: بروین و نسرین 

  در حالی که از این ابتکار خوشحال شده بودم کار اموزش را ادامه دادم وبا یک تغییر کوچک در چینش این چند دانش اموز به اموزش ردیف برداختم. از بروین و نسرین تشکر کردم و از انها خواستم که به نیمکت خود بروند و بنشینند وبه جای ان دو از دو نفر دیگر که نام هردو مهسا بود دعوت کردم به جای بروین ونسرین بایستند . 

   از دانش اموزان خواستم این بار قافیه و ردیف را شناسایی کنند و انها چنین خواندند: 

     زهرا و هاجر سمانه و مهسا                   سمیه ورویا ترانه ومهسا 

     و چنین گفتند: سمانه وترانه    قافیه            مهسا و مهسا    ردیف 

بچه ها گفتند: خانم این که خیلی خیلی اسان است. 

من خوشحال از این ابتکار و فکر نو و سر بلند از اجرای ان به ادامه ی درس برداختم. 

   هنوز هم بس از گذشت سالها از همین روش موثر واسان استفاده می کنم در حالی که هیچگاه ان کلاس اول و ان ردیف و قافیه را از یاد نخواهم برد.

منبع :شورای ادب